Een bevlogen ambassadeur

Bianca Habing in gesprek met Hans Kazàn

Sinds ruim een jaar is Hans Kazàn ambassadeur van de Stichting Kind en Brandwond. Een terugblik op een bewogen jaar.

Het afgelopen jaar was één van de drukste jaren de carrière van Hans Kazàn. Hij was druk met de bouw van een eigen theater in Spanje, televisieopnamen en theatershows: “Ik had regelmatig het gevoel dat ik eigenlijk te weinig tijd aan mijn ambassadeursschap kon besteden. Het is vervelend als je niet alles kunt doen zoals je het graag zou willen, maar ik denk dat het een goede eerste stap was.”

Wat maakte de meeste indruk?
“Het is indrukwekkend om te zien hoe onze vrijwilligers de kinderen helpen om te gaan met de ingrijpende gevolgen van brandwonden. Marjolein was één van de kinderen die veel indruk op mij maakte. Ik zag haar voor het eerst toen ze op de intensive care van het Brandwondencentrum in Groningen lag. Ik goochelde wat aan haar bed en gaf haar een toverstokje. Op weg naar huis werd ik overspoeld door vragen. Wat voor zin heeft dit eigenlijk? Zitten de ouders er wel op te wachten dat Hans Kazàn aan het bed van hun ernstig verbrande kind een goocheltrucje komt doen? En is het kind ermee geholpen? De volgende dag belde een medewerker van het centrum mij op. Ik hoorde hoe het toverstokje, om de aandacht een beetje af te leiden van de ellende, meeging naar de operatiekamer en de dagelijkse pijnlijke verbandwisseling. Toen dacht ik: het was dus tóch goed.”

Je was samen met andere bekende Nederlanders te zien in het televisieprogramma Vinger aan de Pols. Hoe heb je dat ervaren?
“De uitzending ging over bekende ambassadeurs: waarom doe je het en wat kun je betekenen? Ik hoop natuurlijk zoveel mogelijk geld binnen te halen en de naamsbekendheid van Kind en Brandwond te vergroten. Maar ook wil ik begrip vragen voor kinderen met brandwonden en hun ouders. In het kader van dit programma zag ik Marjolein voor de tweede keer. We troffen elkaar in revalidatiecentrum Het Roessingh in Enschede, een kleine vijf maanden nadat ik haar op de intensive care had gezien. Het was een prachtig gezicht hoe ze me tegemoet fietste, daar kan geen applaus tegenop! Daarna deden we samen een spelletje. Ik leerde toen dat spelen ook een vorm van therapie is. Zo stimuleert Memory het gebruik van beide handen en helpt bellenblazen om de mondopening na een operatie te vergroten en de spieren voor de spraak te trainen.”
   
Houd je contact met de patiëntjes die je hebt ontmoet?
“Hoe graag ik het ook zou willen, dat is gewoon niet haalbaar. Gelukkig hoor ik vaak via de medewerkers van de brandwondencentra of de kampen hoe het met ze gaat. Met de familie van Marjolein heb ik nog wel contact gehad. Graag wilde ik na de uitzending van Vinger aan de Pols iets voor ze terugdoen. Het valt immers niet mee om je verhaal voor de tv te vertellen. Wij benaderen ouders ook niet graag voor zo’n programma, maar publiciteit is helaas nodig om geld en vooral begrip te krijgen voor ons doel. Die uitzending heeft veel goed gedaan voor kinderen met brandwonden en hun families. Maar zeker voor Marjoleins ouders was de uitzending behoorlijk emotioneel. In een filmpje van drie minuten waren zes maanden samengevat: het ongeluk, de paniek, intensive care, overleven, genezen, lichamelijke en emotionele littekens, vragen over de toekomst… Marjolein en haar ouders wilden we daarom extra verwennen. Aangezien ik spreekstalmeester was bij het Groot Russisch Staatscircus boden het circus en het Novotel in Den Haag hen kosteloos een voorstelling plus overnachting aan. Het is geweldig als bedrijven hun diensten en hulp gratis aanbieden, dat maakt het voor de Stichting een stuk makkelijk om activiteiten, zoals de belangrijke vakantiekampen, te organiseren.”

Wat zijn je plannen voor komend jaar?
“Ik heb opnieuw een druk jaar voor de boeg, maar toch wil ik het ambassadeursschap verder ontwikkelen. Het brandwondencentrum in Rotterdam staat bovenaan mijn lijstje om te bezoeken. Ook proberen we met bedrijven samenwerkingsverbanden te sluiten. In Groningen zijn we bezig met de bouw van een Kiwanishuis en we zoeken daarvoor net zo’n goede ambassadeur als Sylvana Simons dat voor Beverwijk is. Daarnaast hoop ik nog beter naar buiten te kunnen brengen wat de Stichting doet en voor wie hij er is. Daarbij mag zeker ook bekend worden dat er geen betaalde krachten zijn: veel van onze vrijwilligers werken in een brandwondencentrum of zijn op een andere manier verbonden aan de brandwondenzorg. Zij zijn professionals, die hun vrije tijd geven voor dit goede doel. Die publiciteit moet uiteindelijk leiden tot giften, waarmee de vrijwilligers hun mooie werk kunnen blijven doen. En dan liefst voor zo weinig mogelijk kinderen. Dat zou prachtig zijn!