Kindervakantieweek 2008

Drie jaar geleden werd onze dochter Anna, toen acht jaar, voor de eerste keer uitgenodigd mee te gaan op brandwondenkamp. Ze vond het meteen geweldig en we namen de uitnodiging dan ook graag aan.

Maar hoe dichterbij de eerste kampdag kwam, hoe meer bedenkingen ik kreeg. Op het moment van Anna`s ongeluk was er geen ruimte in Beverwijk en omdat Anna vijf broers heeft werd ons afgeraden om haar naar Rotterdam te laten overbrengen, omdat de lange reistijden een enorme belasting voor ons gezin zouden zijn. Ze heeft dus vijf weken in het AMC gelegen en kende daardoor niemand van de leiding van het kamp.
Daar maakte ik me nogal druk over, maar Anna totaal niet. Het is ook niet niks om je enige dochter (ook nog een nakomertje) met wie je zoveel meegemaakt hebt, een week aan de zorgen van anderen toe te vertrouwen. Toen ik Ella van Unen sprak tijdens de brandwondendag wist ze gelukkig een hoop van mijn zorgen weg te nemen. En terecht, bleek later.
Vanaf de eerste minuut vond Anna alles geweldig. De ontvangst met de verklede leiding, de locatie, de slaapzaal waar bedden meteen tegen elkaar geschoven werden na de eerste kennismaking. Het liefst zag ze ons meteen vertrekken, maar we bleven nog even koffiedrinken. En zoals Ella al voorspeld had, was het afscheid voor ons heel wat moeilijker dan voor Anna.
We hadden het er met Anna over gehad dat er kinderen zouden kunnen zijn met ernstige verminkingen, zodat ze daarop voorbereid was. In het AMC was ze niet met andere brandwonden slachtoffers geconfronteerd, dus dat leek ons wel nodig. Er waren inderdaad kinderen en begeleiders met behoorlijk wat littekens, maar Anna zag het niet eens.
Achteraf merkten we dat ze bij de eerste kennismaking al met elkaar besproken hadden hoe en waar ze verbrand waren en het er daarna niet meer over gehad hadden. Anna vertelde dit terloops aan ons toen ze terug was zonder in details te treden. Voor ons was het kamp alleen hierdoor al een groot succes, aangezien ze met ons nooit over het ongeluk praat omdat ze zegt dat ze zich er niet zo veel van kan herinneren.
Ze had genoten van alle activiteiten maar vooral van het contact met de andere kinderen. Het jaar daarop was Anna dan ook door het dolle dat ze weer mee mocht. Ook dit kamp was weer een groot succes en ze hield er een penvriendin aan over. Toen deze dit jaar met tienerkamp mee ging, vond Anna dat erg jammer. Daarom besloten de meiden om bij elkaar te logeren, zij vier dagen hier, Anna vier dagen daar. Samen winkelen, zwemmen, films kijken, kortom: een groot succes.
We zijn lid van de vereniging van mensen met Brandwonden, en tijdens het lotgenotencontact maar ook op de brandwondendagen ben ik heel wat mensen tegengekomen die pas na jaren problemen kregen, terwijl ze als kind verbrand waren en dat helemaal verwerkt leken te hebben. Daardoor maken wij ons regelmatig zorgen over het feit dat Anna liever niet wil praten over het ongeluk en de gevolgen daarvan.
Met Anna gaat alles heel goed en ze lijkt geen enkel trauma overgehouden te hebben aan wat haar is overkomen. Wanneer ik wel eens aan `t piekeren ben over wat er misschien op latere leeftijd allemaal gaat spelen dan troost ik mij met de gedachte dat Anna deze kampen heeft meegemaakt en daardoor een netwerk van lotgenoten heeft waarmee ze kan praten over wat haar bezighoudt, die precies weten waar ze het over heeft en met haar mee kunnen voelen. Dit neemt een deel van onze zorgen over haar toekomst voor ons weg. We zijn heel dankbaar dat onze dochter de kans heeft gekregen om mee te gaan met drie geweldige kinderkampen, en hopen dat ze dit jaar voor het eerst met tienerkamp mee mag!

Ellis Verheul.